Een vergeten vriend
waarschuwt van ver.
Zwijg nu snel, want
hij kwam voor mij,
hij komt voor jou,
en zoekt je al.
spreek zijn naam,
niet te vaak
fluister zijn naam,
Dunadine
niet meer dan twaalf.
En wanneer hij fluistert de jouwe,
Oh Heere, wees genadig…
~ fragment uit verloren vroeg middeleeuws manuscript,
Frankrijk, Midi Pyreneeën, anoniem & ongedateerd. ~
Waar winterse wolken de wassende maan ooit verstopten en kraaien je naam riepen kon hij bij het verduisterde licht achter je verschijnen. Zwijgend, liep hij ongemerkt, dichter en dichter op je af tot hij zachtjes zijn naam tegen je fluisterde.
Maar ooit is iets lang achter ons en met niemand om na te vertellen ving vergetelheid zijn naam en verdween de angel uit zijn bestaan. Wat gebeurt was werd verleden en als je maar lang genoeg wacht wordt een vergeten geschiedenis een ongelezen legende.
Maar de rottende stank uit een ondiep graf jaagt zijn herinneringen met wegkruipende maden soms veel later de wereld in. Leed verdwijnt zelden en eindeloos weerkaatst tussen lucht en aarde, bergen en water behouden ze de essentie van hun bestaan.
En hij wacht geduldig omdat zijn verlangen weet dat iemand hem ooit weer roept. En de haat van wat slecht is allang gezaaid en zal verborgen volgroeien. Tot de tastbaarheid van ons geheugen hem weer toelaat en ons verstand wat voor ons staat niet langer als een onverklaarbare fantasie kan afdoen.
Dunadine 